.:+The sYsTeM ๐F [YAOI] aLivE+:.

สวัสดีครับ

มาปัดฝุ่นด้วยการกลับหอละกัน

รอคอยมานาน ฮิ้ววว----

สวัสดี อิสระเสรี  สวัสดี เพื่อนๆ และ ร้านการ์ตูน!!
(เอ๊ะ...อันหลังด้วยเรอะ 555+)

เปิดเทอมมาแล้ว 2 อาทิตย์ แต่แย่ตรงที่ว่า ตารางเรียนยังไม่ลงตัวซักที

วิชาเอกชนวิชาโท สนุกสนานมาก - -+

ทั้งตารางเรียน และตารางสอบ......เห็นหน้าพี่ๆในห้องกองบริการนศ.ให้เบื่อกันไปข้าง

แล้วก็ "หอใหม่".....

กรี๊ดมาก 55+ ชอบ.. ที่ชอบเพราะ มันเปิด 24 ชม.

ก็เราไม่ได้อยู่ หอใน แล้วนี่นา หอนอก มันดีอย่างงี้เองนี่น้า...

เพราะเวลาหิวๆ หรือทำอะไรเอื่อยเฉื่อย ก็ไปหาไรกินก็ได้แบบไม่ต้องกลัวเรื่องหอปิด
(จริงๆนี่เป็นพ้อยท์ของการออกมาอยู่หอนอกเลยก็ว่าได้....)

ตอนเข้าไป มีโต๊ะให้นะ.....ปัญหาต่อมา

แล้ว เก้าอี้ล่ะ......


แล้วกรูจะเล่นคอมยังไงล่ะหอยหลอด.....


โอ้โห ไม่มีเก้าอี้ แถมเพิ่งเข้าหอ

 เงินก็เอาไปใช้ซื้อของส่วนกลางเข้าหอหมดจนไม่มีจะกินอยู่แล้ว



ไม่มีเงิน

ไม่มีเก้าอี้

ไม่มีเก้าอี้เล่นคอม......นี่ล่ะปัญหาระดับชาติ!!!





แต่ไม่ต้องห่วงนะซาร่า เรามีการแก้ปัญหาแบบทีวีไดเร็กมาเสนอ






ทะด๊า~~!!!









เอาแมร่งมาไว้ข้างเตียงเลย วะฮ่า--- เป็นไงล่ะ...



แต่มัน สบายเกินไปรึเปล่าวะ 555+

สบายมาก




นอนอ่านการ์ตูนอยู่ มีคนทักเอ็มมา เอาเมาท์ไปขยับหน้าจอดู 55+


เล่นๆคอมอยู่ ล้ม...น๊อกยาว(เป็นตอนเย็นๆ) กรั่กกกก
(อิริยาบถนี้คุ้นๆอยู่นะ 555+)

อืมม์

จริงๆ มันมีเรื่องน่ากังวลเกิดขึ้นด้วยล่ะ......

วันพฤหัสที่ผ่านมา......
เรื่องมันมีอยู่ว่า หลังจากที่เรากลับมาจากคอมเม้นท์น้องๆชั้นปี
(คอมเม้นท์ คล้ายๆ ว๊าก แต่ต่างที่เป็นการสอนงานสต๊าฟของคณะให้น้องในทางที่กดดัน)

เราก็เริ่มคัน.....

อืมม์ สงสัยเป็นเพราะยุงล่ะมั้ง ยุงมันเยอะ


คัน....

อ่า สงสัยจะแพ้ยุงซะแล้ว.....คันโคดพ่อ






และคัน.....


จนในที่สุด เราก็ทนไม่ได้ วันจันทร์เราเลยเข้ากทม.ไปหาแม่ ให้แม่พาไปหาหมอ



หมอ1 - อืมม์ เป็นผื่นคันมีลักษณะเป็นตุ่มใสๆ แบบนี้ หมอคิดว่าหนูอาจจะเป็น โรคหิด

ก็ได้นะ

กู - (ห๊ะ ว๊อทเดอะฟัก อิส แด๊ท....) แล้ว...มันเป็นไงอ่ะคะ? ไอ้โรคที่ว่านั่น
(คือ....เป็นชื่อโรคที่กูไม่คิดว่าชาตินี้กูจะได้เป็น แค่ชื่อก็แหยงแล้ว....)

หมอ1 - ก็ ตอนกลางคืน มันจะคันมากใช่มั๊ยล่ะ แล้วก็มันจะขึ้นเป็นตุ่มใสๆแบบนี้ล่ะ

แล้วก็ขึ้นที่แถวๆลิ้นปี่ แล้วก็เป็นตรงง่ามมือง่ามเท้าด้วย อืมม์....ไม่ขึ้นบริเวณที่เหนือ

คอไปแล้ว

กู - เอ่อ.....กลางคืนคันมากรึเปล่าไม่รู้(เพราะกลางวันมันก็โคดคันมาก) แต่ที่

ตอนกลางคืน คิดว่ามันคันมาก ก็เพราะว่า(กู)จะนอนอ่ะค่ะ ตรงลิ้นปี่ก็โล่งสบายดี
ตรงง่ามมือง่ามเท้าก็ไม่เป็นอ่ะค่ะ ก็เท่าที่หมอเห็น มันขึ้นมา2-3ตุ่ม คันเป็นกระสัย

แต่ไม่เท่าตรงท้องแขนกับขา แล้วมันก็ลามมาที่หน้าแล้วอ่ะค่ะ ที่แก้มนิดหน่อยกับ

ตรงคาง....ที่หลังหูก็มีนะ

อีกอย่าง หนูกินยาแก้แพ้แล้วแอบหายคัน(ระยะนึง)

หมอ1 - ห๊ะ....แล้วหนูเป็นอะไรล่ะ? โรคแบบนี้มันติดมาจากคนกับสัตว์นะ

กู - ..........(ถ้ากูรู้แล้วจะมาหาหมอมั๊ยคะ? - -+) เพื่อนหนูไม่มีใครเป็นคน เพื่อนหนู

ที่นอนร่วมที่นอนอีก 2 คน ก็ยังสุขสบายดี.......ส่วนสัตว์ก็เอ่อ...ไม่มีนะคะ
(จริงๆคือแอบไม่แน่ใจว่าเป็นแมวตรงร้านก๋วยเตี๋ยวที่ไปกินล่าสุดรึเปล่า....<== อีนี่

ชอบแมว เจอไม่ได้ ต้องเข้าไปเล่นด้วย....)
(กูคะเยอมา 5 วันละ พวกมันก็ยังสุขสบายดี แสรดมาก)

หมอ1 - อืมม์ เอางี้ละกัน รักษามันทั้งคู่ไปเลย

กู - ........(เอาเข้าไป)


------------------------

จบที่ว่า กลับหอที่นครปฐมมาอย่างงงๆ.....ว่าสรุปกูไปกรุงเทพทำหอยอะไรวะ

กลับมาทายา อยู่ๆไปเหมือนจะดี แต่มันก็โอเคขึ้นมานิดหน่อย

จริงๆใจนึงคือ กลัวว่า ถ้าเป็นหิด โรคหอยหลอดอย่างที่หมอว่า

มันเป็นโรคติดต่อ.....คำนี้ สำหรับผม ค่อนข้างรุนแรงนะ

เกือบเท่ากับ เอดส์ เลยทีเดียว

เพราะปกติ ผมเริ่มเป็นโรค แล้วก็จะจบมันด้วยตัวเอง ไม่เคยมีไปติดต่อชาวบ้านชาว

ช่องให้เดือดร้อน

แต่คราวนี้.....มันไม่ใช่

พอเสิร์ซโรคในกูเกิ้ล......ทำเอาประสาทเสียไปเลยทีเดียว

เครียดมาก

กลัวเพื่อนจะติด  


แล้วกูจะไปเรียนยังไงเนี่ย เพื่อนๆในห้องอีก อาจารย์เงี้ย

เพราะอีโรคเหี้ยนี่มันเป็นต้นกำเนิดมาจาก ตัวไร
(คิดสภาพไม่ออกก็เป็นเห็บย่อส่วนแบบที่เล็กจนมองไม่เห็นได้ด้วยตาเปล่าอ่ะ)


หมอบอกว่าวิธีรักษาให้ต้มเสื้อผ้าด้วย เอาล่ะมึง กูอยู่หอพัก จะไปต้มอะไร ที่ไหน

ได้ยังไง
(ถ้าต้มตัวเองได้ คงทำไปแล้ว เรื่องจะได้จบเร็วขึ้นด้วย.....)



ที่นอน.....กูไปนอนพื้นละกัน

คิดไปต่างๆนาๆ แต่กะเล่งก็ยังยืนยันว่า ก็นอนที่นอนเดียวกันหมด 3 คนแต่แรกแล้ว

ถ้าจะติดก็คงติดไปนานแล้ว



แต่ยังประสาทเสียอยู่

ว่าแบบ จะไปรู้มั๊ยว่าอีไรพวกนี้ มันจะใช้เวลาฝักตัวกี่วัน จะอะไร ยังไง บลาๆๆ


แน่นอนว่าถึงอาการที่เราเป็นมันตอนนี้ จะไม่ตรงกับไอ้โรคที่หมอบอก100%

แต่ไม่รู้ล่ะ กูคิดไปแล้ว
(ติดนิสัยหมอรพ.เอกชนมารึไงเนี่ย ชอบวินิจฉัยโรคที่มันน่ากลัวๆไว้ก่อน 555+)




ยิ่งคิด ก็ยิ่งเสียสติ กูควรจะทำยังไงดี


นี่มัน โรคติดต่อเลยนะเว้ย


เครียด คิดมาก ปัญหาไม่มีทางออกเพราะจุดเริ่มมันไม่แน่นอน



ถึงขั้นนอนร้องไห้......ไม่รู้ว่าเศร้าอะไร รู้แต่มันหยุดไม่ได้



ตั้งใจว่าจะไม่กลับบ้าน ไม่อยากเอาไปติดคนที่บ้าน



แต่จะอยู่ที่หอ ถ้ามีคนติดมา ก็ต้องหาห้องแยกอยู่ หรือ ทุกอย่างต้องไม่เกี่ยวกัน

โดยสิ้นเชิง


แล้วคนอื่นๆที่เราเคยไปแตะตัวเค้าก่อนหน้านี้ล่ะ

เค้าจะเป็นอะไรมั๊ย? มีใครมีอาการอะไรรึเปล่า?
(ไปกังวลใจเผื่อแผ่)




คิด คิด คิด คิด หาทางแก้ไปต่างๆนาๆ



ไปเรียนก็ใส่เสื้อหนาวกับกางเกงยีนส์(แล้วปกติใส่ไรไปเรียนน่ะ....55+)


กันทุกอย่าง ใครเข้ามาใกล้ วิ่งหนี


ใครจะเข้ามาจับ งับมือแมร่งเลย แสรด อย่ามาแตะตัวกูนะ แง่งๆ
(แต่ก็ยังจะมีคนพยายามมาขยี้+ลูบหัวอยู่ดี - -+)


บอกแล้ว ว่าถ้ากูเป็นคนเริ่ม กูต้องจบมันด้วยตัวเอง

โดยที่ไม่มีใครมาเดือดร้อนกับมัน
(งี้ โรคติดต่อ จะบอกว่าเป็นการละเมิด สิทธิส่วนบุคคลได้มั๊ยเนี่ย? 55+)




และสติแตกมากขึ้น.......



เมื่อ ตอนเช้าที่ตื่นนอน กะเล่งบอกว่า




"มีตุ่มใสๆไรไม่รู้อ่ะ ขึ้นตรงแขนมาตุ่มนึง"


ง่วงๆอยู่ ตื่นมา ตาตื่นสนิทเพราะคำพูดคำนี้......





"กะเล่งไปหาหมอกับเราด้วยนะ"
พูดคำนี้ออกมานี่แทบจะกลั้นน้ำตาไปด้วยทีเดียว



แสรดมาก


ไปเรียนญี่ปุ่นแบบรู้เรื่องครึ่งไม่รู้เรื่องครึ่ง เพราะ อีตุ่มใสๆของมันนี่ล่ะ

แต่มันก็บอกว่า มันไม่ได้คัน และขึ้นมาตุ่มเดียว






แต่ก็ยังทำกูเครียดอยู่ดี



ทีนี้ไปหาหมอ ตรงแยกสนามจันทร์ เพราะคิดว่า บางที โรคแถวนี้หมออาจจะคุ้นเคยกว่าหมอในกรุงเทพฯ


หมอ2 - เธอไม่ได้เป็น โรคหิด อะไรนั่นหรอก

กู - ห๊ะ....(ซะงั้นอ่ะ) แต่ว่าอาการบางอย่างมันก็ เอ่อ...เหมือนอ่ะค่ะ

หมอ2 - แล้วเธอเชื่อที่หมอพูดมั๊ยล่ะว่าเธอไม่ได้เป็นอ่ะ?

กู - เอ่อ.....(จะบอกว่าไม่เชื่อก็ไม่ได้ เพราะถ้าไม่เชื่อกูคงไม่คิดจะมาแต่แรก)
เชื่อค่ะ

หมอ2 - ทีนี้สบายใจรึยัง? มันเป็นแค่ผดผื่นเพราะภูมิแพ้นั่นล่ะ เอายากินกับยาทาไป

อีกซัก 3-4 มันก็ยุบ ไม่ต้องคิดมาก ลองไปคิดดูละกันว่าเราแพ้อะไรมา เช่น น้ำที่ใช้อาบ, ของกิน หรือ เสื้อผ้ารึเปล่า.....

กู - .........//หันไปหากะเล่งที่มาด้วยกัน



ไอ้ที่กะเล่งมันคันๆอ่ะ มันเหมือนว่าแค่แพ้แมลง อืมม์....

ยังคงอึ้งๆ แบบเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง......


และในที่สุด....... ก็ไปเจอบล็อก พี่ต่าย(รุ่นพี่ที่จบม.ปลายที่เดียวกันมา)

====> เอนทรี่นี้

ตกใจมาก อาการเดียวกันเลย

แต่ต่างกันตรงที่ว่า ของผมมันปล่อยไว้ 4-5 วัน จนลามขึ้นตัวไปแล้ว




แล้วกูจะคิดมากไปทำไมวะเนี่ย?.........

แต่ที่คิดเนี่ย เพราะว่าเป็นห่วงทุกคน ไม่อยากให้ตัวเองสร้างภาระให้ใคร


ตอนแรกคิดว่า จะไม่ไปพบเพื่อนๆทุกคน จนกว่าแผลจะหายดี

กลัวทุกคนจะรังเกียจ 555+

........ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก แค่กลัวว่าถ้ามันติดได้ก็กลัวว่าจะมาติดกันเท่านั้นเอง



แต่พอรู้ว่ามันไม่ใช่โรคติดต่อ ก็ยังแอบชั่งใจอยู่ดี ว่าจะไปเจอเพื่อนๆดีมั๊ย?

ใจนึงก็คิดถึงอยากเจอ แต่ใจนึงก็......อย่าเลย ผิวชั้นยังเป็นคางคกอยู่เลยค่ะ

="=
//ล้มโต๊ะ


ดอกทองจริงๆเลยดิฉัน.....




จากที่ร่างคร่าวๆในsai ---> ไม่ต้องจิ้มก็ได้นะถ้าไม่อยากสยอง



แมร่ง เหมือนคนเป็นเอดส์.....แสรดดดดด

สุดท้าย นี้

ก็คิดว่า ตัวเองเป็น โรค "ผื่นเรื้อรัง" ที่ว่านั่นอ่ะ

จะลองไปฉีดยาแบบที่พี่ต่ายพูด

แล้ว...เราก็จะไปเอา "ไม้ตายสุดท้าย" มาเก็บไว้ด้วย

ถ้ามันฉีดยาแล้วหายไม่ทันใจ......คิดว่าไม้ตายช่วยได้แน่

ถึงมันจะมีผลข้างเคียงที่น่าตกใจ แต่ยังไงไม่ใช้ตอนนี้กูก็ตายแหง๋ๆ
(พิมพ์อยู่นี่ยังเกาๆอยู่เลย - -*)


สุดท้ายนี้ ขอโทษที่ทำให้ต้องมาเครียดตาม

ขอโทษที่อัพเรื่องเครียดขนาดนี้

และ

ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะครับ(สำหรับคนที่เป็นกังวลตามน่ะนะ)
//โค้ง


ขอบคุณทุกคนที่ถามไถ่ทั้งโทรศัพท์ และในเอ็ม หรือแม้แต่แค่ความรู้สึกก็ดีใจแล้ว

----------------------

edit @ 19 Jun 2009 04:10:08 by ~ เคย์_โซลดิ๊กค์『　刑　』~