.:+The sYsTeM ๐F [YAOI] aLivE+:.

="=.....ดีอีกรอบครับ

พิมพ์ไปเยอะมากแล้ว แต่พอกดตกลงแล้วขึ้น NOT LOGIN นี่ เฟลเลยครับ.....แทบร้อง!!

คือเรื่องของผมก็มีอยู่ว่า.....

ผมต้องย้ายมาอยู่กับครอบครัวของป้า

ครอบครัวป้าผมมีลูกชายคนเดียว ทุกคนในบ้านนี้ก็ดีครับ สบายๆ เรื่อยๆ

" ถ้ามาอยู่บ้านนี้ก็เลี้ยงเหมือนลูกนั่นแหล่ะ อยู่ที่นี่ก็เป็นพี่เจ้า-ชื่อลูกพี่ลูกน้องผม-นั่นล่ะ...."

ลุงผมมักจะพูดแบบนี้เสมอ........

แต่แล้วอยู่ๆวันหนึ่ง.......

" ของขวัญวันเกิดอยากได้อะไร? " ลุงผมพูดคำนี้ออกมา ทั้งๆที่วันเกิดของผมถัดไปอีกตั้ง 2-3 เดือน

"................." ผมเงียบไปครู่นึง อาจเพราะตกใจก็เป็นได้

".......คอมพิวเตอร์ใหม่......." ผมพูดออกไปแบบนั้น (ที่ผมกล้าขอเพราะป้าผมเลี้ยงดูผมมาตั้งแต่เล็กๆ แต่ถึงกระนั้นผมก็ยังรู้สึกเกรงใจอยู่ดีที่พูดแบบนั้นไป)

เพราะ คอมพ์เครื่องที่ใช้ได้นี่ก็มีอยู่เครื่องเดียว แถมยังมีไวรัสบรรจุอยู่เต็มอัตรา="=

ผมต้องใช้มัน ทำโด พิมพ์ฟิค บลาๆ ดังนั้นแม้น้องผมอยากจะเล่นแค่ไหน ป้าผมก็จะบอกทุกทีว่า งานผมสำคัญกว่าเกมส์ของน้อง

พอๆหลายๆครั้งเข้า มันเลยไปอ้อนขอคอมพ์เครื่องใหม่ก็พ่อของมัน....ซึ่งก็คือลุงผมเอง.....

" พี่ เคย์ อ่ะ ชอบแย่งคอมพ์ผม ผมก็อยากได้คอมพ์เครื่องใหม่มั่งนะ เครื่องเก่าน่ะให้พี่เค้าไปเลย....."

กลับมาที่ผมกับลุง...........

" ถ้างั้นก็ต้องคุยโทรศัพท์ครั้งนึงไม่เกินครึ่งชั่วโมง แล้วจะให้คอมพ์เครื่องใหม่ " ลุงผมยื่นข้อเสนอ

".....=[]="......"ผมนี่ถึงกับอึ้งไปเลย ครึ่งชั่วโมง......ผมยังอยู่ในช่วงวัยรุ่น(ที่ติดเพื่อน)นะครับ ถึงแม้ว่าผมแทบจะไม่เคยโทรออกเลย(เพราะตังค์มันชอบติดลบ)

และส่วนมากคนที่โทรมาก็จะมาปรึกษาพูดคุยเล่น ทั้งเรื่อง โด ฟิค คอส บลาๆๆ บางคนก็มาปรึกษาปัญหา แล้วจะให้ผมทิ้งพวกเค้าเหล่านั้นได้ยังไง......

เพื่อนของผม กับ คอมพ์เครื่องใหม่........มันจะไปเทียบกันได้ยังไง?

ผมจึงไม่ตอบรับเค้าไป " ผมคงทำไม่ได้ แต่ก็จะพยายามเท่าที่จะทำได้ก็แล้วกันฮะ " ผมบอกออกไปแบบนั้น เพราะคิดว่าทำไม่ได้เด็ดๆ.......

"ถ้าคุยได้ครั้งนึงไม่เกิน 5 นาที จะให้โน๊ตบุ๊คส์....." ลุงผมยังคงพูดต่อ

แต่ผมก็ไม่ฟังอะไรอีกแล้ว ได้แต่เดินหนีไปทางอื่น...........

ป้าผมกระซิบหลังจากนั้นว่า "แค่ตอบรับเค้าไปก็พอ....แค่นี้ก็ได้แล้ว ไม่ต้องไปตั้งใจทำอะไรขนาดนั้นหรอก "

ผมคิดว่า ถ้ารับปากแล้วไม่ทำ มันก็ไม่ดี....ดู หน้าไหว้หลังหลอก ชอบกล.......ซึ่งผมคิดว่า ถ้าคิดว่าทำไม่ได้ ก็อย่าไปรับปากเค้าจะดีกว่า........

หลังจากนั้นผลสอบน้องผมออก เราเรียนคนละโรงเรียนกัน..... เค้าอายุอ่อนกว่าผมก็หลายปี.....แต่เราได้เกรดพอกัน น้องผมได้เกรด 3 กว่า.....

ไม่นาน ผลสอบผมก็ออก ผมได้เกรด 3.5 ซึ่งดีที่สุดที่ตัวเองเคยได้เลยก็ว่าได้......ผมภูมิใจกับมันมาก(แม้ว่าตอนอ่านหนังสือผมจะไม่ค่อยสนใจ เวลาเรียนก็เหมือนกัน.....)

น้องผมตื้อของคอมพ์ใหม่อีกหน........จนในที่สุด มันก็ได้คอมพ์ใหม่.........

ความจำ150 GB RAMสูง จอLCDขนาดใหญ่เบิ้ม........

และตอนที่ลุงผมกำลังประกอบคอมพ์อยู่.....

"ซื้อคอมพ์ใหม่ทำไม? ไม่เห็นมันจะเอาไปทำอะไร วันๆเล่นแต่เกมส์....." ป้าผมบ่น

"ก็-ชื่อน้องผม-เรียนได้ดีน่ะสิ....." ลุงผมตอบพลางหาสายจอเสียบเข้ากับเครื่อง

ผมที่กำลังพิมพ์ฟิคอยู่ได้ยินอย่างนั้นก็พูดขึ้นว่า "แล้วทีผมได้ตั้ง 3.5 ไม่เห็นให้ผมมั่งเลย...."

" ก็-ชื่อผม- ไม่รักษาสัญญาน่ะสิ " ผมอึ้งเลย.....ไม่รักษาสัญญา.....

ผมรับปากลุงเค้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่? ผมแค่บอกว่า ผมทำไม่ได้แต่จะพยายามเท่าที่ทำได้

........ผมยังไม่ได้รับปากไปเลย แล้วเค้ามาบอกว่า ผมไม่รักษาสัญญา................

ผมถึงกับหน้าร้อน ขอบตาผมร้อนผ่าวราวกับกำลังไหม้ แม้มือจะพิมพ์ฟิคอยู่ แต่ผม.......

" อยู่ที่นี่ก็เลี้ยงเหมือนลูกนั่นล่ะ".........

" ของขวัญวันเกิดอยากได้อะไร?"............

ขอโทษครับที่ไม่มีพ่อแม่เป็นของตัวเอง...........

ทุกครั้งที่คิดถึงทีไร ทำให้คิดว่า ตัวเองนี่ขาดความอบอุ่นเหมือนกันนะเนี่ย ก็จัดว่าเป็น เด็กมีปมด้อยคนนึงก็ว่าได้....

ขอโทษครับที่ต้องมาแชร์พ่อแม่กับคนอื่นเค้า...........

ทั้งๆครอบครัวเค้าก็ ส่วนของเค้า ครอบครัวเราก็มีเพียง ผมคนเดียว ในบ้านหลังนี้.......มาตั้งแต่ต้น

ขอโทษที่ผมไม่มีที่ไป จนต้องมารบกวนอยู่อาศัย...........อย่างนั้นสินะ

ถึงตอนนี้ ไอ้คอมพ์สั่วๆในสายตาน้องผม แต่มันเป็นเครื่องที่เยี่ยมยอดมากแล้วสำหรับผม......

ความจำ 100ก่าๆ GB......แค่นี้ก็เยอะจนไม่รู้จะเอาไปทำอะไรแล้วครับ นอกจากสูบโด

RAM 256 .......แต่มันก็เร็วสำหรับผม....

จอ LCD~ แม้จะไม่ใหญ่มาก แต่มันก็กระทัดรัด........

ผมพอใจในสิ่งที่ผมมี ผมค่อนข้างพอใจในสิ่งที่ผมเป็น.........

แม้ว่ามันจะขัดสนไปบ้าง แต่แค่ ขยะ รึ ของเหลือ ของคนอื่น แต่ในสายตาของผม มันอาจจะมีค่ามากกว่านั้นก็ได้...................

ต้องขอบคุณและก็ขอโทษย่าด้วยจริงๆ

............หลุดออกจากกรงนั้น ไม่นึกเลยว่าต้องมาเจออีกกรงนึง...............

...................ผมไม่อยากไว้ใจผู้ใหญ่อีกต่อไปแล้ว.......เค้าพูดแบบนั้นแต่เค้ากลับ.........

ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ........ยังไงเรามันก็ไม่ใช่ลูกของเค้านี่นะ........

.................เรามันใครก็ไม่รู้ที่ได้มาอยู่ในบ้านหลังนี้...............

.....ผมไม่อยากแคร์สังคม เพราะสังคมไม่เคยแคร์ผมเลย.....ไม่มีใครเลย..........

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เอาล่ะ เลิกเศร้า กลับมาเครียดกันดีกว่า.....

"ข่าวจาก อักษรฯ จุฬา เอกญี่ปุ่น"

เค้ารับ 35 คนแรก ที่ได้คะแนนญี่ปุ่นทั่วประเทศ ในการสอบA-NETสูงสุดเท่านั้น~!!!!!=[]="

โอ้ว~ พระเจ้าช่วยกล้วยทอด โอ้ว~ พระเจ้าจอร์จ มันแย่มาก........

แล้วผมจะมีโอกาสมั๊ยนี่.......แสงที่เห็นมันช่างรำไรเหลือเกิน

..............ฝันให้ไกล แต่ไปไม่ถึง..........จนปัญญา ผมคงขี้เกียจเอง..........

จน!!! เครียด!!! กินหญ้า!!!

งั่มๆ

..............................................................

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเรื่องที่เครียดเรื่องไม่เป็นเรื่องของผมนะครับ......

/โค้ง