สวัสดีค่ะ
มาอัพบล็อกแบบเลทคอดๆอีกแล้ว ฮา
 
เห็นทั้ง หมา @shinnai เป็ด @zieon คุณนาย @aniefefalus และ งู @sanakubaki อัพเลยเอามั่ง ฮี่ๆ
 
 

 
(*WARNING* มีแต่ตัวอักษร เพราะเราอัพยาวมาก บับแว่ประทับใจง่ะ ฮา)




 
ขอบคุณรูปจาก เพจดาวรวย

จะผ่านมาจะครบอาทิตย์อยู่แล้ว
แต่ความประทับใจของวันนั้นทั้งวันยังติดอยู่ในใจอยู่เลย ไม่น่าเชื่อเลยอ่ะ
เป็นงานที่น่าประทับใจและซาบซึ้งทุกอย่างจริงๆ
ไม่ว่าจะเป็นตัวงานเอง และเลเยอร์ระดับตำนานที่มาโชว์การแสดงบนเวที

สนุกมากๆเลยที่ได้มาร่วมกิจกรรมกับทุกคนในวันงานแกรนด์คอสน่ะนะ


เรื่องของเรื่องมันก็เริ่มจากว่า.......
พี่เรย์ ที่เป็นเพื่อนสนิทพี่จินที่เป็นแม่งาน แมสเซสในฟบ.มาถามว่า
Rei RahXephon : ทีมสตาร์ริชเคย์นี้เต้นกันได้มั้ยอะ
Kei Devyluzth : ....เอ เต้นกันได้นะ ฮา (//เหงื่อแตกพลั่ก)
Rei RahXephon : OvO ถ้าสะดวกจะขอให้ช่วยขึ้นเต้นในงานกันให้หน่อยน่ะ วันที่22เดือน 7 งานยังไม่ประกาศอะ
Kei Devyluzth : เหยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
,,ทำหน้าช๊อค

................... ติดสตั๊นไป 3.654 วิ
เลยวิ่งไปปรึกษา หมา @shinnai  อย่างรวดเร็ว เพราะเป็นหัวหน้าโปรเจ้าชายนี้
เพราะจริงๆแล้ว กลุ่มเราก็มีซ้อมเต้นเพื่อจะอัดวิดีโอคลิปเต้นอะไรงี้
ดูกันเองเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไรขนาดนั้น
การที่มีคนมายื่นข้อเสนออะไรแบบนี้ให้มันก็คือ "โอกาส" แล้วล่ะนะ

ทีนี้งานเลยเข้าคนแกะท่าเต้นซึ่งก็คือ แมว @chocodevil  กับ เป็ด @zieon  โดยทันที ฮา
เพราะเนื่องจากจะต้องตรบตีกับบล็อกกิ้งอันสับสนแล้ว
ยังต้องมาปวดหัวกับท่าเต้นแบบ อมนุษย์ ของพวกมันอีก....
ขอบคุณมากๆเลยน้าาาา ;;;;;

แล้วก็ได้สรุปมาแบบนี้.....


(สังเกตวันตั้งกระทู้ได้ว่ามันยาวนานมากขนาดไหน.....)

กร๊ากกกก เราสร้างแค่ เต้นไม่เต้น เพื่อตัดช๊อยส์แล้วเชียว
หลีดเด้อแมร่งมาตัดมุขโดยการสร้าง " กูไม่ตอบ กูตายแล้ว "
มาอย่างฮา
ตอนแรกๆก็มีทั้งคนเห็นด้วยและไม่เห็น ด้วยความคิดเห็นต่างๆกันไป
แต่สุดท้ายก็คิดว่า "เอาวะ มาลองซักตั้ง"

สำหรับตัวเราเอง เรื่องแสดงนี่เป็นเรื่องน่าสนใจมากทีเดียวนะ แต่ติดตรงสกิลตัวเองนี่ล่ะ ติดลบมาก ฮา
มันอาจจะไม่เชิงว่าเป็นความใฝ่ฝันว่าจะได้ไปเหยียบบนเวทีซักครั้งในชีวิตหรอก
แต่เรารู้สึกว่า การที่ได้มาเหยียบบนเวทีนี้ มันน่าภูมิใจ ยิ่งกว่าการได้ไปอยู่บนเวที โออิชิ หรือ งานเจเฟส ใหญ่ๆพวกนั้นเสียอีก
เพราะการที่ได้มาอยู่ตรงจุดตรงนี้ คือ "ทุกคนเลือกเรา"
ไม่ใช่แค่ คณะกรรมการ เลือก ที่ต้องมีหน้าตาดี หรือ การแสดงเจ๋ง หรือ พร๊อพเมพ ชุดสวย ถึงจะผ่านเข้ารอบต่างๆนาๆ อะไรแบบนั้น

เรายอมรับในจุดที่เราเป็นคอสเพลเยอร์คนนึง มันจะมีอะไรน่าภูมิใจไปยิ่งกว่าการที่ได้รับการยอมรับจากรุ่นพี่คอสเพลเยอร์กิตติมศักดิ์ในตำนานทั้งหลาย รวมไปถึงคอสเพลย์คนอื่นๆทั้งเพื่อนๆพี่ๆและน้องๆอีกล่ะ จริงไหม? ฮา
(อันนี้นานาจิตตังนะ เราอาจจะมีความทะเยอทะยานไม่เท่ากับคนอื่นก็อาจจะเป็นได้ด้วยล่ะ)

(ฮา ดูยิ่งใหญ่ประหนึ่งงานคอสเวิร์ลซัมมิต แต่สำหรับเรา แค่นี้ก็หรูมากแล้ว ดูจากเลเยอร์ที่มาร่วมเวทีและจำนวนคนร่วมงานและมาดูการแสดงของเรา ฮา)

จริงๆดูเหมือนนานนะ ตั้งแต่เดือน 3 แน่ะ แต่เอาเข้าจริงแล้ว
ทุกคนก็มีการมีงานทำกันแล้ว เป็น นศ. ปีสุดท้ายแล้ว ธีสิสก็ต้องทำกัน

คือ สำหรับเวลาเท่านี้ สำหรับหลายๆคนอาจจะคิดว่า โห่ ถมถืดไป เยอะแล้ว
แต่เอาจริงๆคือ ด้วยอะไรหลายๆอย่างที่มีจำกัด
ทำให้มีเวลาซ้อมกันแค่ เสาร์-อาทิตย์
แล้วข้อจำกัดมากขึ้นตรงที่ เป็ด ออกมาซ้อมอาทิตย์ละครั้ง เพราะต้องไปเที่ยวกับที่บ้าน
และเราที่ติดทำงานวันเสาร์... llorz
และไหนจะ ชุด ที่ยังไม่ได้แม้แต่จะเริ่มกันอีก... ชุดยังไม่ได้แกะเลยด้วยซ้ำ

ตอนนั้นเรายังวุ่นวายกับที่ทำงานเก่าอยู่ก็เลยไม่ค่อยได้ช่วยอะไรทุกคนซักเท่าไร
เพราะเวลาว่างไม่ตรงกัน ทำให้ไม่มีเวลาไปซื้อผ้า เลยต้องไปซื้อวันธรรมดาซึ่งก็คงต้องเป็นงานเหล่านศ.แล้วล่ะ  llorz


พอดีว่า โซซัง เพื่อนญี่ปุ่นของเราจะกลับมาไทยพอดีหลังจากน้ำหายท่วม เลยฝากซื้อหนังสือ Uta No Prince-Sama Fanbook กลับมาด้วยซะเลย :-9
และแพทเทิร์นชุด อมนุษย์ที่ป้างูนั่งทางในไปคลำเอาจนได้ออกมาเป็นชุด คน สุดยอดมากจริงๆ llorz
(ข้างในจะวิเคราะห์อนิเมทุกตอน ชุดของทุกตอน ของทุกตัวละคร ละเอียดมากๆ การที่ตัดชุดมาจิเลิฟได้ออกมาเป๊ะทุกกระเบียดนิ้วเนี่ย ต้องชาบูหนังสือเล่มนี้และป้างู(ที่ดูมันรู้เรื่อง)เลยจริงๆ)
 
 
 
ในตอนนั้น เราเปลี่ยนงานใหม่พอดี ทำให้มีเวลาให้ตัวเองเยอะขึ้น ประจวบเหมาะกับที่เราอยู่คนเดียว ทำให้สามารถไปค้างบ้านงูทุกวันศุกร์ หรืออาจจะเป็นวันเสาร์ เพื่อช่วยงูทำชุด(ซึ่งจริงๆก็ไม่ค่อยได้ประโยชน์เท่าไร ฮา) และรอทำชุดพร้อมซ้อมกับทุกคนในวันต่อมา
ถึงมันอาจจะหักลบกันไม่ค่อยได้กับที่ทุกคนช่วยทำในส่วนของเราตอนที่เราไม่ว่าง
ยังไงก็ขอบคุณทุกคนมากจริงๆนะ



ต่อมาไม่นาน ทุกคนก็ต้องเปลี่ยนซ้อมไปเรื่อยๆ ทั้งบ้านญาติของ เต่า และ ดาดฟ้าหอคอยชายนิ่ง
และจบที่ สนามกีฬาแห่งชาติ ในที่สุด ฮา
(อายมากเลย ที่จะต้องไปอยู่ใกล้ๆพวกโคฟเวอร์เต้นเมพๆ ฮา)

 ซึ่ง ทางพี่เรย์ ก็ติดต่อถามเรื่อยๆว่าการแสดงเป็นยังไงบ้าง
ไหวไหม ถ้าไม่ไหวบอกนะ เผื่อจะหาคนมาช่วยซ้อมให้เรา บลาๆ
(น่ารักมากๆเลยล่ะค่ะ ;;b ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ แล้วก็เข้าใจด้วยว่าทำไมถึงเป็นห่วงขนาดนั้น ฮา)
แต่ด้วยความตั้งใจของทุกคน ก็ปฏิเสธไปว่า ขอให้ซ้อมท่าให้เป๊ะก่อน แล้วค่อยว่ากัน
(มันน่าอายมากเลยนี่นา ;;;)



จนเมื่อคิดว่าโอเคแล้วเนี่ยล่ะ(ก่อนงานซักเดือนกว่าๆได้)
ก็อัญเชิญ พี่ดล (ดลลี่ โคโยตี้) นักเต้นกิตติมศักดิ์ มาช่วยแนะนำการแสดงและการเป๊ะของท่าและบล็อกกิ้งต่างๆเพิ่มอีกด้วย.....

พี่ดล : เต้นให้ดูซิ
ดาวรวย : *เต้น
พี่ดล : หยุดๆ เมื่อกี้เต้นท่าอะไรกัน...... ,,ทำหน้าเงิบใส่

พี่ดล : เอาใหม่ซิ....
ดาวรวย : *เต้น
พี่ดล : เด๋วนะ หยุดๆๆๆ ข้างหลังเต้นอะไรกัน....

ดาวรวย : *เต้น
พี่ดล : เดี๋ยวนะ.... ไอ้ข้างหลังสองคนนั่นน่ะ ออกมาเต้นให้ดูชัดๆข้างหน้าหน่อยสิ เต้นอะไรกันแน่น่ะ คือ....เต้นท่าเดียวกันอยู่ใช่ป่ะ.....

<< กร๊ากกกก เป็นเฟลชแบ็คที่ เหี้ยนมากกกกก ขายขี้หน้าที่สุด ฮา เจาะเป็นรายตัวเลยทีเดียว
แต่ด้วยความกรุณานั้นก็ทำให้เรา บล็อกกิ้งเป๊ะ และ ท่าสวยงามมาได้
ขอบคุณ พี่ดลลี่ มากๆเลยค่ะ ;;;;
(จริงๆก็รู้มานานแล้วล่ะว่าจริงๆแล้ว ดลลี่ อายุน้อยกว่าเราอีก แต่เราก็อยากเรียกพี่ เพราะเรานับถือจริงๆนั่นล่ะนะ ฮา)
 
 
 
 
 


CM ที่ทำเพื่อ โปรโมทงาน และตัวเองไปในตัว ทำให้เพจดาวรวยคนกดไลค์กระหน่ำมากๆ
(เพราะจริงๆ เพจดาวรวย ที่ว่านี้ สร้างมาเพื่อเก็บรูปคอสของทุกคนให้เพื่อนๆดูเท่านั้น ไม่เคยโปรโมทอะไร ใครเจอก็เจอแค่นั้น ฮา)



ขอบคุณรูปจาก เป็ด @zieon 
 
 
มาถึงก่อนวันงาน ไปนอนค้างที่เล้าเป็ด
ช่วยกันทำวิก และตัดคอสการ์ด(ที่หมาสละเวลามีค่าอันน้อยนิดของตัวเองมาทำให้เป็นวันๆเลย ขอบคุณนะหมา ;;;)ของทุกคนกัน กว่าจะได้นอนก็ ตี3ครึ่ง ตื่นมา7โมงครึ่ง ไปกินข้าวเช้ากับที่บ้านเป็ด
ไม่อยากจะบอกว่าตอนนั้นหน้าสุวาเบะจุนอิจิ ขั้นเทพมากๆ(ไปดูไลฟ์อุตะปุริแล้วจะเข้าใจ ฮา) แถมออโต้ไพลอทตักข้าวต้มเข้าปากอีกด้วยนะ (แต่ข้าวต้มอร่อยมากเลยอ๊ะ ฮา)

มาถึงงานก็ซ้อมเวทีตอนเช้ากันแบบเมาขี้ตา ขนาดที่ทุกคนเห็นแล้วพูดว่า ก็พอฟัดพอเหวี่ยง แต่จะรอดไหมนะ กันเลยทีเดียว (ซึ่งเราก็เครียดกับตัวเองเหมือนกัน)
แอบสังเกตเห็นว่ามีคนที่มางานแต่เช้า แล้วเอาไอแพดมาอัดวิดีโอไว้ด้วยอ่ะ.... ;;;;;; #อย่าเอาไปเผยแพร่นะ


ขอบคุณรูปจาก พี่กาลู
คำบรรยายรูป โดย เป็ด
นัตจัง : คุณนายเคอะ หน้าเดี๊ยนเป็นไงบ้างเคอะ
เซซิล : ดิฉันปลาบปลื้มมากค่ะคุณนาย //เอามือทาบอก
โต้ย : บางทีเค้าอาจจะต้องหมักผมบ้างแล้วอ่ะเธอวว์ บับแว่หนามแข็งมาก
พี่ดี: ....................ว้อทเดอะ...

พอถึงทีมอื่นต้องซ้อมแล้ว เราก็ระเห็จไปที่ห้องแต่งตัวของสต๊าฟ (ดูกิตติมศักดิ์มาก)
ใช้เวลาไปค่อนข้างนานมากๆ เพราะเราต้องโบกตัวให้ผิวเข้มอีกสเต็ปหนึ่งทุกครั้งที่ต้องคอสเรนซามะ..... (อยากได้ครีมแบล็กเคนนิ่งมาก ณ จุดนี้ ฮา)
กว่าจะออกจากห้องสต๊าฟก็บ่าย 2 กว่าๆ เพราะอยากจะลองไปเดินในงานซักหน่อย อยากรู้ว่ามีอะไรและใครมาบ้าง
ที่ไหนได้.... โดนดักแล้วก็มีแต่คนมาขอแลกคอสการ์ดและขอถ่ายรูปต่างๆนาๆ จนเกือบ 4 โมง (ขอเน้นว่ายังอยู่ที่เดิม ;;;)
พี่จินก็เรียกกลับไปสแตนด์บายที่ห้องสต๊าฟเหมือนเดิม...(กลับมาอีกแล้ว....)
 
 
 
ขอบคุณรูปจาก พี่ซานิ (ติ่งดาวรวย VIP 555)

บูมให้กำลังตัวเองรอบนึง และด้วยความเครียดจนประสาทเสีย เราเลยตื้อทุกคนขอซ้อมท่าก่อนซักครั้งนึงก่อนได้ไหม แล้วก็ไปสะกิดพี่ๆเลเยอร์เมพๆในห้องว่า จะหนวกหูนิดนะคะ ขอพื้นที่ซ้อมเต้นนิดนึงไรงี้..กลายเป็นว่า ทุกคนในห้อง หันเก้าอี้มาประจันหน้ากับเราและนั่งดูพร้อมเตรียมโบกแท่งไฟกันหมดเลย....(เตรียมตัวกันมาดีมากไปแล้ว ฮา)
 
 
 

ขอบคุณรูปจาก GotchinoSekai

เริ่มซักที เครียดมากๆ ขึ้นเวทีผิดคิวไป 2 ครั้ง พอคนเห็นขึ้นเวทีเล็ก คนดูก็ดรี๊ดกันที ฮา เกือบโดนดข.ที่ยืนจัดคิวอยู่ข้างหลังงับหัวแน่ะ ฮา (ขอโทษที่ให้กรี๊ดแป๊กไปตั้ง 2 รอบนะคะ ฮา)
 
 
 

ขอบคุณรุปจาก ปาก้า @kaziest69 

ตื่นเต้นมาก ตอนจะขึ้น เกือบร้องไห้เลย เครียดไม่รู้จะเครียดยังไง คือตอนนี้ทุกคนโฟกัสมาที่กลุ่มเรา ถึงขั้นอุดตัวเองกับซอกเวทีแล้วขูดผนังแก้เครียดกันเลยทีเดียว และแล้วก็จนได้ ตอนนั้นนี่ สมองรันไม่ทันท่าเต้นแล้ว เปิดออโต้ไพลอทอย่างเดียว แล้วก็ผิดจนได้ เพราะตื่นเต้นเกินไป

 

ขอบคุณรูปจากคุณ James Kilimi